Ik werd meteen meegenomen naar het douanekantoor in de haven. Daar hoorde ik dat ik bij het centrale douane hoofdkantoor in de stad moest zijn. Daar aangekomen bleek dit kantoor dicht te zijn: lunchpauze. Om 14.00 uur was ik er weer. Nadat er weer een aantal mensen voor hadden gedrongen, was ik aan de beurt. Na eerst mijn verhaal met handen en voeten verteld te hebben, werd er een man opgetrommeld die een beetje Engels sprak.  

Na veel discussie onderling, veel schrijffouten en afgekeurde documenten, verliet ik om 16.00 uur het kantoor. Ik spoedde mij terug naar de haven in de hoop dat ik alles voor het weekend in ontvangst kon nemen. Maar het was te vergeefs: “maandag ben je de eerste”. Zeer teleurgesteld liep ik terug.

Maandag was ik zeer ruim voor openingstijd in de haven. Na lang wachten werd ik toen mee genomen naar het eigenlijke haventerrein. Daar openden we het krat, vervolgens werd alles onderzocht en opgeschreven. Tot uiteindelijk de zakken met eten aan de beurt waren. De eerste waren goed, totdat de man twee zakjes met groentesnippertjes vond. 'Ah' zei hij: 'je komt uit Nederland hè'. 'Het zijn maar groene kruiden' zei ik, maar er moest toch een drugsspecialist bij komen. Na de lunch kwam die specialist, nou ja specialist, de man moest eerst zelf de gebruiksaanwijzingen van zijn chemicaliën lezen. Maar de uitslag was natuurlijk dat het kruiden waren. Daarna werden er nog meer documenten handmatig geschreven en nog meer stempels gezet. Aan het eind van de dag kreeg ik te horen dat ik de volgende dag weer terug moest naar het centrale douane kantoor.

Daar werden weer diverse documenten gemaakt en moest er vervolgens nog gebeld worden met een andere havenplaats om te horen of ze op een aantal etenswaren (suiker, thee) belasting moesten heffen.

Uiteindelijk hoefde ik niks te betalen. Weer terug in de haven, kwamen er nog meer papieren en stempels bij. Al die tijd dat ik moest wachten, zat ik op een stoel en durfde niet te vertrekken, bang dat ik onder op de stapel zou komen.

 

Uiteindelijk mocht ik om 16.15 uur mijn spullen het terrein afrijden. Onderweg naar het hotel werd ik ook nog gecontroleerd door de politie. De volgende dagen besteedde ik aan het zo veel lozen van mogelijk overbodig gewicht. In die dagen viel ook de echte winter in.

Toen ik klaar was,  heb ik samen met mijn “winter”wielen de bus genomen naar de plaats Susuman. Daar had ik een zeer koude nacht. Toen ik de volgende dag net aan het liften was, stopte er een auto die me naar een garage bracht. Daar hoorde ik dat een vrachtwagen de volgende dag richting Yakutsk vertrok. Maar later bleek dat dat een dag later zou zijn. Dus wachtte ik de hele dag. De volgende dag werd ik vrij plotseling opgehaald en naar een vrachtwagen gebracht. Eenmaal onderweg bleek echter dat de wagen helemaal niet naar Yakutsk ging. Ik werd afgezet bij een controlepost voor vrachtwagens. Na een uur wachten, kreeg ik weer een lift. Deze vrachtwagen ging naar Ust-Nera. Daar aangekomen ben ik naar de mensen gegaan die me op de heenweg ook hadden geholpen. Omdat ik veel bagage bij me had en de winter was begonnen (lees: het vroor 25 graden) en ik alleen zomerkleren aanhad, nam ik de volgende dag een vliegtuig naar Yakutsk. Aangekomen op het vliegveld van Yakutsk wou ik meteen een ticket voor twee dagen later naar Moskou kopen. Maar ik bleek niet genoeg geld te hebben. Twee geldautomaten bleken het niet te doen, dus was ik gedwongen om met een taxi heen en weer naar het centrum te rijden. Toen ik het ticket gekocht had en me bij hetzelfde hotel (als de eerste keer) af had laten afzetten, bleek het vol te zitten. Er was nog een kamer gereserveerd en ik moest om 21.00 uur terug komen om te horen of ik de kamer kon krijgen. Gelukkig kreeg ik de kamer.

De volgende ochtend liep ik in alle vroegte richting veerboot. Het was echter bar koud (ca. –30 graden) en ik kreeg mezelf in mijn zomer kleren niet warm. Terwijl ik aan het stuntelen was om me zelf warm te krijgen, stopte er een auto. De man vroeg waar ik heen ging en bood me aan om in de auto te stappen. Toen ik zei dat ik op weg was naar de veerboot, vertelde hij dat die niet meer voer vanwege de winter. Het zou  waarschijnlijk 3 a 4 weken duren voordat de rivier dicht gevroren zou zijn. Dus ik kon niet meer bij mijn fiets/bagage komen, die aan de andere kant van de rivier lag en die kon ik dus ook niet mee nemen naar Nederland. Op dat moment knapte er iets in me. Verslagen stapte ik bij de man in de auto. Hij reed me naar zijn huis en daar kwam ik weer op temperatuur. Later reed hij me naar de rivier waar grote ijsschotsen met grote snelheid voorbij kwamen drijven. We haalde mijn spullen op uit het hotel en ik werd door hem en zijn vrouw helemaal in de watten gelegd. Ik mocht een deel van mijn spullen bij hen achter laten. De volgende dag nam ik het vliegtuig naar Moskou, om daarna meteen door te vliegen naar Nederland.

 

Hier bleek ik ook geen geluk te hebben. Door een ongelofelijk stomme fout van mezelf, ben ik op maandag 30 oktober mijn paspoort verloren. Ik ontdekte dit pas op woensdag 9 november. Op het ogenblik ben ik dan ook helemaal gebroken en weet niet hoe het verder moet. Ik heb natuurlijk een nieuw paspoort in Den Haag aangevraagd en daarna zal er weer een nieuw visum voor Rusland geregeld moeten worden, wat een aantal weken zal gaan duren! In ieder geval weet ik wel dat ik terug ga.

Wordt vervolgd…