Omsk, 13 juli 2005

Het landschap was zo vlak als een muntstuk en ik schoot nog lekker op ook, vooral omdat de wind uit het westen kwam. Ik was eerst van plan om aan de grens te vragen of ik een visum kon kopen, maar onderweg besloot ik dat het zonde van mijn tijd, geld en energie zou zijn. Dus voor de grens ben ik begonnen met de omweg. Er was een doorgaande asfaltweg maar dat zou een nog grotere omweg zijn. En omdat ik het leuk vind om onverhard te rijden was de keus snel gemaakt. Ik had een route uitgestippeld vlak langs de grens. Het was echter een kaart met een schaal, waarbij 1 cm op de kaart gelijk is aan 15 km. En dat was een beetje te groot. Ik heb namelijk heel veel moeite gehad om de juiste paden te vinden en regelmatig reed ik dan ook verkeerd. Ook hielden paden in een keer op, zodat ik mij genoodzaakt zag om (dan maar met het kompas in de hand dwars door het terrein en de begroeiing te gaan) mijn eigen pad te maken. Wat erg zwaar was, vooral toen ik tot mijn knieën in het water stond. Maar het zwaarste werd het toen het water van boven kwam vallen. Toen ontstond er een dikke laag klei die aan alles bleef plakken, aan de banden, derailleur, ketting, trappers en schoenen. Zodat ik zeer regelmatig de boel schoon moest maken, om vooruit te komen. (Zie het foto album) Er waren dagen dat mijn gemiddelde snelheid niet boven de 7 km per uur uitkwam. Ondertussen werd ik omringd door veel vliegen die zoutkorrels van me afbijten, wat elke keer erg pijnlijk was. Ook zijn er de hele dag muggen om je heen, niet een paar, geen tientallen, geen honderden maar duizenden! Nou probeer ik mijn bloed met hand en tand te verdedigen, maar het lukt sommige dames toch nog om wat te stelen. Nou bouw je wel een weerstand op, waardoor de muggenbulten meteen verschijnen en maar een minuut of 10 jeuken en dan ook vrij snel verdwijnen.

Onderweg zag ik eindelijk eens een groot hert en ook veel roofvogels. Ook heb ik wilde aardbeien geplukt die erg lekker waren.

De weinig auto's die ik onderweg tegenkwam, stopten vaak om een praatje met me te maken. Ook in de dorpen werd ik vaak aangesproken. Het lijkt erop  dat hoe verder ik van Moskou (de macht) vandaan kom, hoe vriendelijker de mensen worden. Ik heb onderweg een paar flesjes water, een grote pot wilde aardbeienjam en een meloen gekregen, ik moest zelfs een handtekening zetten. Ook reden sommige mensen voor me uit om me de weg te wijzen. Ook hier in het hotel zijn de mensen vriendelijk en begrijpend. Dus dat is een hele opluchting, want soms bederft het je humeur behoorlijk als de mensen je niet willen begrijpen.

Alles bij elkaar was de route dus erg zwaar maar ik heb er zeker van genoten. En nu ga weer wat kilometers maken, want anders kom ik niet op tijd.

Ps.. In de Op Pad van de ANWB staat op het ogenblik een artikel over mij. En waarschijnlijk komt er binnenkort een artikel in de Leeuwarder krant. Zal proberen of ik t.z.t. beide artikelen op de website kan krijgen.