Moskou deel 2 (slot), 13 juni 2005

Er lopen heel veel agenten/veiligheidsmensen rond die willekeurig auto's en mensen aanhouden (vooral een fietser uit Nederland schijnt aan de tand gevoeld te moeten worden, ik ben gewoon de tel kwijt, hoe vaak ik al niet gecontroleerd ben) en je daarmee misschien juist een gevoel van onveiligheid geven. Samen met het onvriendelijke communistische, robotachtige dat mensen achter een toonbank hier vaak hebben, maakt het allemaal tot een stad/land waar je erg aan moet wennen. Maar is dat wennen eenmaal gelukt, dan gaat het wel.

Ik heb ondertussen aardige mensen van de Moskouse fietsclub ontmoet (die trouwens bijna niet in de stad fietsen want het verkeer is hier echt levensgevaarlijk). Nadat ik in hun clubhuis een presentatie van mijn reis had gegeven, werd ik gevraagd of ik een weekend mee wou fietsen en kamperen. Dat leek me leuk. Dus ben ik mee geweest. Nou, dat werd een hele goede oefening  voor Siberie: modder, water, muggen en regen. Zie het fotoalbum.

Een paar dagen later heeft Alexander, een van de leden van de fietsclub me mee genomen naar een Russische Banya (sauna). Dat was een leuke ervaring. Eerst kreeg ik een vilten muts op als bescherming en dat was wel nodig ook want het was er zo heet, dat anders je hersens gewoon gekookt werden. Later werd ik nog afgeranseld met een bos bij elkaar gebonden eikenbladeren en uiteraad ontbrak het ijskoude bad niet.

Ook heb ik zeer intensief de zorg op me genomen voor een alleen reizende Amerikaanse man (Charles) van 70 jaar die doodziek in de hostel was aangekomen. Na diverse telefoontjes en het regelen van een ambulance heb ik hem op een gegeven moment naar een ziekenhuis gebracht, waar ik hem 2 keer per dag een bezoek heb gebracht en hem heb bijgestaan om van alles te regelen. Hij was eigenlijk niet in staat om te reizen maar vanmorgen heb ik hem toch in alle vroegte op het vliegtuig naar de V.S. gezet.

In de afgelopen tijd ben ik verder erg druk geweest met voorbereidingen voor de winterexpeditie. O.a. heb ik een bezoek gebracht aan Dmitry en Matvey Shparo die als eerste de Beringstraat over zijn gestoken.

Natuurlijk heb ik zo her en der wat van de stad gezien, maar echt de toerist uit hangen heb ik nog niet gedaan, dus dat ga ik morgen nog maar even doen, om woensdag weer verder te gaan.