Terug in Polen, Vilnus, Moskou deel 1, 2 juni 2005

Daar werd ik opgewacht door Pawel (ik had hem in de trein richting Warschau/Nederland ontmoet). De volgende dag zijn we samen naar Andizej en zijn familie gefietst. Van daaruit ben ik de volgende dag naar hetzelfde punt gefietst, waar ik gestopt was om er zeker van te zijn niet te smokkelen. De volgende dag ben ik de grens met Lithouwen overgestoken. Toen ik een foto nam van het Lithouwse bord (in niemandsland), werd er schreeuwend duidelijk gemaakt dat dat niet mocht! Oeps!

Met het oversteken van de grens veranderde een aantal dingen zichtbaar. De weg was veel beter, veel minder afval langs de weg, het landschap werd meer open en ik kreeg een aantal mooie vergezichten te zien.

's  Avonds tijdens een uurtje vissen kreeg ik de schrik van mijn leven, toen er tussen mijn voeten een bever zijn kop boven water stak.

Twee dagen later bereikte ik Vilnus. Een mooie stad waar ik een aantal dagen (3,5) ben geweest. Ik denk echter met gemengde gevoelens terug aan deze stad omdat, waarschijnlijk door kinderen, mijn kilometerteller en een klein teddybeertje op de laatste avond gestolen werden. Vlak na Vilnus heb ik nog het middelpunt van Europa bezocht, dat een kunstpark is. (Zie ook de foto’s)

Na 2 dagen bereikte ik de grens met Letland. Bij een meertje werd ik gastvrij ontvangen door feestvierende, drinkende jongeren en werd uitgenodigd bij het kampvuur. Ik had niet veel gedronken maar toch voelde het de volgende dag in mijn benen.

In anderhalve dag, waarbij ik een aantal keren verdwaalde en het een en ander mee heb gemaakt (o.a. losbrekende koeien, een lachende vrouw, maar een scheldende boer), kwam ik bij de Russische grens aan.

Spannend, want wat als ik er niet in mag? Nou, het ging goed maar niet soepel. Mijn visum was geen probleem, maar ze dachten dat het paspoort vals was en dat werd dan ook helemaal tegen het licht gehouden, vervolgens mee genomen en ik denk, telefonisch, gecheckt. Ondertussen werd ik helemaal lek gestoken door de muggen (zouden ze daarmee het Rode leger bedoelen?). Totaal duurde de hele procedure 1,5 uur, maar toen mocht ik uiteindelijk Rusland binnenfietsen.

Ook nu viel het op dat ik in een ander land was aangekomen. Er was veel minder bebouwing en de afstanden waren veel groter. Ik deelde de weg, die smal en lange stukken erg slecht was, met eigenlijk alleen maar vrachtwagens, die me vaak ruim inhaalden. Uitgezonderd een die al van ver begon te toeteren, maar ik kon op dat stuk weg ook niet aan de kant. Op een gegeven moment kwam hij naast me rijden en begon er uit het raam een vrouw naar me te schreeuwen en te schelden. Als antwoord stak ik een .....vinger op. Daarop remde de chauffeur af en begon me te snijden. Ik stopte (woest!) en pakte een grote kei die ik al rennend richting de buitenspiegel gooide, helaas mis. Laf als de chaufeur was, gaf hij gas. Na nog een kei tegen de achterkant gegooid te hebben, koelde ik een beetje af.

Ik moest de eerste 3 dagen in een hotel slapen (visumregels). Dus in de eerste de beste, beetje grote plaats ging ik naar een hotel. Hier kreeg ik meteen met de "west ??? Russische" mentaliteit (chagarijnig en niet behulpzaam) te maken en ik liep dan ook gefrustreerd weg. Echter de vrouw achter het loket kwam ook naar buiten en werd een stuk vriendelijker, toen ze mijn fiets zag. Zo bracht ik toch de eerste nacht in het hotel door.

De volgende dagen fietste ik flink door en kom dan ook op de 27 mei in Moskou aan. Een erg grote drukke chaotische stad. En ik had veel moeite om mijn weg te vinden, ook hier waren de meeste mensen in winkelstalletjes erg onvriendelijk en niet erg behulpzaam. Ik kreeg dan ook een zogenaamde cultuurshock en werd er een beetje moedeloos van. Wel leek alles toch nog goed te komen toen ik 's avonds uitgenodigd werd bij mensen, toen bleek dat een hostel niet meer bestond. De volgende dag ging ik op zoek naar een ander hostel maar liep weer tegen die onvriendelijke muur op. Dus werd het maar een duur hotel. De volgende dag lukte het wel om een hostel te vinden. En is het me uiteindelijk gelukt om een beetje te wennen aan Moskou, maar het blijft een stad waar ik me niet echt thuis voel.