Directe aanleiding was een probleem dat ik al eerder heb gehad, (zie foto).

Namelijk dat op onverklaarbare wijze een hieldraad (ijzerdraad dat in een buitenband zit) breekt of dus danig oprekt dat een kant van de buitenband uit de velg komt. En dan is een lekke band snel gemaakt, want ook de binnenband komt dan ook mee.

Dit gebeurde op het einde van de dag dus ik heb mijn tent op de Lena rivier gezet pal naast de "weg". Het zou mijn eerste nacht van -40 graden Celcius worden. Ik moet eerlijk bekennen dat ik weinig geslapen heb. Of dat door de kou kwam?... Ik weet het niet. Misschien was het wel een voorteken. De volgende dag heb ik natuurlijk de band en de velg bekeken, maar ik kon weer geen oorzaak vinden voor dit grote probleem. Hierdoor was het vertrouwen in de fiets, de velgen en de banden helemaal weg. Op dat moment liep de emmer over. Ik kon het gewoon niet meer aan, deze voortdurende stroom van problemen. En er vielen dan ook vele tranen. Ook de gedachte dat ik (definitief...?) moest stoppen na weer zoveel ingrijpende beslissingen, versterkte het verdriet.

Het grootste gedeelte van de dag bleef ik in mijn tent. Te overstuur om iets te doen. Het was achteraf echter fout om niet in de slaapzakken te blijven, want toen ik heb op een aantal plaatsen bevriezingsverschijnselen opgelopen, op een teen zelfs tweedegraads, wat een grote blaar heeft opgeleverd.

Tegen het einde van de dag, na de zoveelste auto die stopte om te kijken/vragen of het goed met me ging (waar ik helemaal niet op zat te wachten), heb ik de spullen ingepakt en ben ik met hangende pootjes terug naar Yakutsk gegaan, in het donker mijn fiets duwend.

Terug bij Sasia en Iera, waar ik weer hartelijk werd ontvangen, duurde het nog een dag voor ik me zelf weer terugvond.

En besloot om toch weer een poging te wagen om met de fiets naar Magadan te komen, met een "gewone" voor-buitenband, maar wel met weinig vertrouwen in de velgen en banden en met een zeer zwaar lopende trapas (bevroren vet). Want die trapas kregen we eerst niet los (om het vet te veranderen).

Toen ik aan Sasia vertelde dat ik de volgende dag weer wou vertrekken, stelde hij voor om de volgende dag eerst nogmaals naar de trapas te kijken. Daar stemde ik mee in.

Dus dat hebben we gedaan. Nu kregen we hem wel los, maar toen bleek dat ook deze kogellagers versleten waren. De kogellagers los van de as krijgen was na diverse pogingen ook onmogelijk en uiteindelijk moest de draaibank er aan te pas komen om de lagers te verwijderen. En waar ik al bang voor was, deze lagers waren niet in Yakutsk te koop.

Dus met een zeer zuur gevoel moest ik weer vliegtickets kopen, want ik kon gewoon niet langer bij Sasia en Iera blijven en post uit Nederland zou er weken over doen.   

Dus morgen (10 januari) vlieg ik naar Magadan. Daar ga ik proberen of ik mijn al gekochte vliegticket voor 1 april om kan ruilen, om zo vlug mogelijk naar Moskou te vliegen en dan verder met de trein naar Nederland. Want hier in Siberië blijven heeft zonder fiets niet zo veel zin. En mijn geld vliegt op deze manier letterlijk weg.

Wordt vervolgd...