Magadan, 24 september 2006

Wat is er gebeurd:

Op 9 september verliet ik ’s middags in de stromende regen het huis van Sasia en Iera in Yakutsk. Ook nu had ik erg veel moeite om de veerboot te vinden. En zat het meteen al flink tegen doordat ik op een helling moest afstappen op een smal modderig richeltje, daar vanaf gleed en tot mijn knieën in een waterplas tot stilstand kwam, mijn fiets kwam me achter na en rolde over me heen, daarbij verboog mijn crank een beetje. Ook braken er later nog twee haken van een tas af, toen ik door een kuil reed. Op de veerboot tenslotte moest ik wel 20 keer het zelfde verhaal vertellen, want ik was weer de attractie van de dag.

Niettemin was mijn moraal nog zeer hoog.

In het donker bereikten we de andere oever, het was ondertussen 21.30 uur. Door de overvloedige regen die hier in de omgeving was gevallen waren de wegen veranderd in grote modderpoelen. Het was onmogelijk om mijn zwaar beladen fiets door deze brij te duwen. Daarbij ging het later ook nog eens steil omhoog. Dus was ik gedwongen om mijn bagage in etappes te verplaatsen.

Twee tassen tegelijk. Zo moest ik 3x heen en weer. Nadat ik het eerste gedeelte van de heuvel had gehad, werd het wel iets beter maar te slecht om te fietsen en met alleen mijn hoofdlamp besloot ik om verder te lopen, wel met 3 tassen aan/op mijn fiets. Toen ik een plek voor mijn tent had gevonden, ik was toen al 2 uur in het donker bezig over een afstand van nog geen ander halve kilometer, ging ik de laatste 3 tassen ophalen. Maar aangekomen waar die moesten liggen, waren ze verdwenen.

Woedend schreeuwend ben ik toen snel naar mijn andere bagage gegaan bang dat ze die ook zouden stelen. Maar het was er nog. Het bleek dat ze mijn rugzak met tent en beide achtertassen hadden gestolen. Mijn paspoort en geld had ik gelukkig nog. Ik ben daarna zo snel mogelijk naar een politiepost gegaan.

Daar bleek dat ik bij een verkeerde post was. Boos belden ze een ander bureau op.

Die kwam me even later ophalen. Daar heb ik geprobeerd uit te leggen wat er gebeurd was. Werd later in een auto gezet en we gingen op zoek naar de veerboot. Mijn jas en bril bleven op het bureau. Dus dat maakte het er niet gemakkelijker op, want er waren verschillende aanlegplekken, maar ik kon niet zien welke het was. Ook was ik nat en het was erg koud. Maar uiteindelijk was de boot om 2.30 uur gevonden.

Daarna werd ik meegenomen naar het huis van een politieman. Daar mocht ik slapen.

De volgende morgen kon ik mijn tranen niet meer in bedwang houden. Toen ik weer tot rust was gekomen kreeg ik ontbijt. Daarna weer naar het bureau, waar ze een lerares die Engels sprak, hadden gehaald. De rest van de dag ben ik verhoord en zijn we naar de plaats gegaan waar de tassen gestolen zijn. Daar vonden we twee verschillende voetstappen in de modder, ook werden de bewoners van de huizen in de omgeving ondervraagd.

Nadat we klaar waren kreeg ik nog wat te eten en werd ik op de boot gezet. Die had echter zijn lading auto's en vrachtauto's maar gedeeltelijk gelost en het duurde dan ook een aantal uren voordat er na vele pogingen opnieuw was aangelegd en gelost.

Ondertussen was ik door en door koud geworden, er was geen overdekte ruimte en daarom heb ik gevraagd of ik binnen in het schip mocht zitten. Dat was goed en zo mocht ik in de stuurhut zitten, kreeg thee en een vers gebakken broodje.

Eindelijk aan de andere kant werd ik opgewacht door de F.S.B., zoiets als de Amerikaanse F.B.I. Opnieuw werd ik ondervraagd. Uiteindelijk werd ik opgehaald door Sasia.

De volgende dag deed ik niks, ‘s avonds werd ik weer opgehaald, nu door weer een andere politiedienst. Nu hadden ze er een tolk bij gehaald. En heb ik mijn hele verhaal van het begin tot het eind nogmaals verteld. Daarna kreeg ik te horen dat ze mijn GPS wilden onderzoeken. En dat ze met me klaar waren en dat ik naar Nederland mocht gaan. Ik had het helemaal gehad!

De volgende dag heb ik een ticket naar Magadan gekocht, want daar lag nog winterbagage. Helaas moest ik 6 dagen wachten. Die tijd heb ik doorgebracht om na te denken hoe nu verder, maar ik voelde me dood. De dieven hadden niet alleen mijn bagage gestolen, maar ook mijn levensdroom...

Verder gaan was volgens mij uitgesloten.

Wel heb ik Sasia en Iera geholpen in hun groentetuin en samen met Sasia heb ik een grote metalen cilinder uit een afvalberg gehaald.

Op 15 september had ik nog altijd geen proces-verbaal gekregen en ook mijn GPS had ik nog niet terug. Met het weekend voor de deur besloot ik om er naar te vragen. ‘s Avonds kreeg ik een faxpapier met tekst in het Russisch en kreeg ik te horen dat ik de volgende dag weer naar het F.S.B. gebouw moest. Daar begonnen ze me opnieuw te ondervragen met een slecht sprekende, kauwgom etende tolk. Ik werd er pissig van, maar werkte maar gewoon mee. Ik kreeg te horen dat ik een crimineel was omdat ik een GPS bij me had, die tegelijk in beslag werd genomen (raar, want ze hadden hem al). Vervolgens moest ik een briefje schrijven dat ik afstand deed van mijn GPS zo lang ik in Rusland ben. Nadat ik fel geprotesteerd had, heb ik dat maar gedaan, de tijd zal het leren of ze hem terug sturen. Maar ik had gevoel nu berooft te worden.

Ze beloofden me dat ik een uur later een proces-verbaal zou krijgen in het Engels. Maar nadat ik een uur later terug kwam bleek dat ik een proces-verbaal kreeg in het Engels, wat ze net hadden gemaakt. Nou toen was het hek van de dam, ik wist ze er uiteindelijk van te overtuigen dat ik een officieel papier moest krijgen. Na nog een uur wachten kreeg ik een stuk papier waarop stond dat ik bestolen was. Wat vervolgens door weer een ander bureau getekend moest worden. Hoe bedoel je bureaucratie...

Op de laatste dag heb ik nog een museum bezocht over de cultuur en natuur van deze omgeving, het was erg interessant maar ik had het natuurlijk liever in levende lijve gezien...

Op 18 september vloog ik naar het vliegveld van Magadan en moest ik de laatste 50 km naar Magadan fietsen.

De volgende dag ben ik naar de haven gegaan. Daar heb ik gepraat met het bedrijf wat mijn winteruitrusting hier heeft ontvangen.

Die vertelden me eerst dat ik zelf een houten kist in elkaar moest timmeren en dat er toestemming nodig is van de beveiliging/douane. Tot op heden was er van hun nog steeds geen toestemming gekomen. Ook gaven ze aan dat ze er eigenlijk geen zin in hadden om mijn winterspullen naar Nederland te versturen.

Daarna heb ik een bezoek aan mijn zelf gebouwde hut gebracht, die nog bijna helemaal in takt was, (alleen hadden ze de deur half ingetrapt). Na dat ik een poos bij de hut had gezeten, voelde ik me weer beter.

Er kwam weer kracht in me...

Waarom ga ik niet verder?

Ik had de grootste moeite om na te denken, het was net of mijn hoofd in de knoop zat. Naar huis of verder gaan? Maar hoe kom ik dan aan een nieuwe tent, slaapmat, GPS enz. Ik had het gevoel dat ik geen beslissing kon nemen. Eigenlijk heb ik genoeg van de Russische bureaucratie en eigenlijk ook van de manier van leven, kreeg ook negatieve adviezen om verder te gaan, maar ik wou ook niet terug naar Nederland, want het is hier nog niet klaar...

Zo heb ik een aantal dagen rondgelopen, via mijn moeder en Joke en Natalia (een vriendin uit Moskou), heb ik informatie ingewonnen of het mogelijk is om spullen hier naar toe te krijgen en zelf heb ik uitgezocht of ik spullen evt. met de post naar huis kon sturen.

Steeds meer kreeg ik het gevoel dat het mogelijk moest zijn om verder te gaan.

Uiteindelijk, op woensdag 20 september, heb ik de knoop door gehakt.

IK GA VERDER!

Daarna ben ik voorbereidingen gaan treffen.

Ik heb 2 rugzakken gekocht (wel made in China, dus zeer slechte kwaliteit) die als fietstassen gaan dienen. Een stuk plastic wordt de aankomende 3 weken mijn tent, een nieuwe wordt opgestuurd. En ik heb een nieuwe pan, bestek enz. gekocht.

Het plan is als volgt:

Morgen vertrek ik fietsend naar de plaats Omsukcan, noord-oost van hier (zie het laatste landkaartje (onder de knop "kaart"),  van mijn website).

Dan met de bus terug naar Magadan, waar hopelijk mijn tent en andere spullen aan zijn gekomen. Ik denk dat ik over 3 á 4 weken weer terug ben in Magadan.

Dan heb ik nog gelegenheid om te e-mailen, daarna zal het een hele tijd niet meer gaan.

Wordt vervolgd...