Magadan, 28 oktober 2006

Weggaan uit Magadan (dit werd opgenomen voor de TV) op 25 september bleek te vroeg te zijn. Nadat ik een dringend SMSje via de sataliet telefoon had gekregen, besloot ik om de 38 km die ik had afgelegd, terug te fietsen omdat communiceren via een vaste telefoon en internet toch gemakkelijker is.

Nadat ik weer was aangekomen, rolde ik van het ene avontuur in het andere. Onderweg was ik langs de winkel gegaan waar ik mijn speciale benzine had gekocht. Ik was het telefoonnummer van de man die het voor me zou bewaren kwijt geraakt en ik wilde de de man laten weten dat ik er weer was. Echter ik kon hem niet vinden. Nadat ik iemand met handen en voeten had gevraagd waar hij was, lukte het niet om het antwoord te begrijpen. Nadat ik verder was gefietst naar het postkantoor en de nodige telefoontjes had gedaan, heb ik iemand (Vladimir) opgebeld die Engels spreekt en waarvan ik via via aan zijn telefoonnummer was gekomen.

Niet veel later had ik een ontmoeting met hem. Samen met hem ben ik teruggegaan naar de winkel en daar hoorde ik dat de man was ontslagen! Ze wisten niet waar hij was, waar hij woonde en een telefoonnummer hadden ze ook niet…

Maar ze zouden het proberen op te zoeken. De volgende ochtend zouden ze terug bellen. Omdat ik daarna langs de TV studio fietste bracht ik meteen maar een bezoek aan Costa (de interviewer, die een vriend is geworden). Toen hij me vroeg waar ik ging slapen, zei ik dat ik dat nog niet wist, nou hij wist nog wel een adresje. Het bleek een “hotel“ te zijn wat aan een medische school vast zat. De prijs was 10 keer goedkoper dan het hotel waar mijn spullen waren opgeslagen. Wel moest ik de kamer delen met 3 anderen.

De volgende ochtend voerde ik een belofte aan mezelf uit, ik zou naar een dokter gaan. Ik heb al een tijd een ontstoken blaar op een teen die niet vanzelf wil genezen en ik kreeg er steeds meer last van.

Toen ik het gebouw waar het hotel aan vast zat verliet stonden er buiten een aantal jongens (stiekem) te roken. Toen ik aan hun probeerde uit te leggen dat ik naar een dokter wilde en vroeg waar ik die kon vinden, kwam net de directrice naar buiten om de jongens te berispen, maar nadat ze over mij hadden verteld werd ik meegenomen naar haar kantoortje. Na lange tijd gewacht te hebben kwam er een leraar met een hele klas binnen. Niet veel later kwam er ook nog iemand binnen die wat Engels sprak. Ik kreeg te horen dat ik naar een dokter moest. Nou, dat was ik ook van plan, maar ik wist niet waar die was. Dus ik werd in een auto gezet en naar het ziekenhuis gebracht. Een gebouw waar ik al ik weet niet hoe vaak voorbij was gelopen, maar absoluut niet als ziekenhuis had herkend.

Er wachtten veel patienten, maar ik kreeg een voorkeursbehandeling en was snel aan de beurt. Nadat ik was onderzocht werden er foto’s gemaakt. Daarna kreeg ik een injectie in een bil en kreeg te horen dat ik nog 4 dagen lang een injectie moest hebben, die ik me zelf  moest geven… Echter niet veel later had ik het gevoel dat ik “even“ moest gaan liggen, ik werd helemaal niet goed. De zuster opende het raam en begon met haar hand boven mijn gezicht te wapperen, nam vervolgens een hand water en gooide dat in mijn gezicht (terwijl ik mijn ogen dicht had). Even later ging het wel weer maar ik voelde me zo beroerd als wat. En dacht: Nou ik blijf nog wel even in Magadan!

’s Middags had ik weer afgesproken met Vladimir voor de benzine. Ze hadden niet gebeld dus we gingen weer naar de winkel, daar kregen we te horen dat ze geen gegevens hadden, ook was de benzine niet meer te koop. Toen we weg wilden gaan werd de telefoon gepakt en gebeld… en kregen we de ontslagen man aan de lijn…!!?  

Hij had de benzine, maar wilde er ongeveer 75 euro voor hebben… Ik had geen keus en stemde maar in. We kregen 30 minuten later een adres (waar ook een aantal mensen uit de winkel waren!) en niet veel later had ik mijn benzine weer terug.

’s Avonds nodigden Costa en Dasja me uit voor het avondeten.

Zo gingen er 4 dagen voorbij ’s morgens een prik, ’s avonds eten bij Costa.

Dasja was voor een paar dagen naar Moskou.

Toen ze weer terug was heb ik voor ze gekookt. Rode kool met aardappels en stoofvlees. Ik had er zelf ook heel veel zin in, zodat ik niet goed naar de prijs had gekeken, want het was wel de duurste rode kool die ik ooit in mijn leven heb gekocht (euro 9.50!!!!!!!!!). Maar het smaakte heerlijk.

Zo vertrok ik op 3 oktober opnieuw uit Magadan. Eindelijk met een gevoel dat ik weer onderweg was en vooruitgang boekte!

Ik heb het in het begin rustig aan gedaan omdat ik weinig conditie had.

In de tweede nacht  begon het te sneeuwen, dat merkte ik omdat ik mijn plastic zeil niet goed kon afsluiten en de wind blies de sneeuw in mijn gezicht. Het sneeuwde vervolgens elke dag. De wind was soms zo hard dat ik twee dagen later besloot om een dag in een verlaten huis te blijven.

De weg ging erg op en neer en elke dag had ik een bergpas. Omdat ik een beetje lui was ben ik 4 keer onderuit gegaan (ik had mijn spijker band(en) moeten monteren) maar gelukkig heb ik daarbij geen schade opgelopen.

Na 10 fietsdagen bereikte ik Omsukcan. Daar kreeg ik hulp van het bedrijf van Igor (een man die Costa had gebeld). Ik mag er mijn fiets stallen en mijn bagage achter laten.

Na wat rust heb ik mijn fiets gedeeltelijk gedemonteerd en aan mijn bagage gewerkt. Na nog een aantal dagen heb ik de bus terug genomen naar Magadan, die deed er meer dan 12 uren over en was eigenlijk nog vermoeiender dan toen ik op de fiets zat.

En nu is het wachten op mijn pakket uit Nederland, het is door mis-communicatie niet met een koerier verzonden en is het dus onbekend wanneer het aankomt.

Wordt vervolgd…