Omsukchan, 21 november 2006

Mijn verblijf in het hotel dat verbonden is aan de medische school was vaak ook onplezierig. Er wordt hier veel gerookt (ik heb er al vaker over geschreven) en daar heb ik veel last van gehad vooral omdat dat ook in de keuken gebeurde, wat veel strijd opleverde met de (oude) vrouwen van de receptie. Ook heb ik in een nacht een heel vervelende dronken man de gezamenlijke slaapkamer (letterlijk) uitgegooid en de deur op slot gedaan. Zelfs toen de receptioniste ook op de deur bonkte deed ik niet open. Dat deed ik pas de volgende morgen.

Verder heb ik Dasja (de vrouw van Costa, de TV intervieuwer) een beetje geholpen met inpakken omdat ze naar Moskou gaan verhuizen. (Costa is al naar Moskou gegaan). Dasja heeft mij echter veel meer geholpen, ik kreeg een aantal dagen een warme maaltijd, ze heeft me geholpen om aan een speciaal document voor het

aankomende traject te komen. En ook heeft ze Igor, die me helpt in Omsukchan en een jager, zakenman, en lid van de Russische Doema (tweede kamer) is én hij gaat helpen mijn bagage te vervoeren naar Omsukchan, -tig keer gebeld. En ze was fijn gezelschap hier in Magadan. Nogmaals dank je wel, Dasja!

Verder was het vaak glibberig, na zware sneeuwbuien, een dooi periode en vervolgens een vorst periode, waren de straten continu spekglad. Diverse keren ben ik dan ook (bijna) gevallen. Maar gelukkig niks gekneusd of gebroken. Maar het is een vreemde winter (denk ik) want op een gegeven moment was`alle sneeuw in Magadan weggesmolten en maakte ik me grote zorgen hoe het er uit zal zien op het volgende gedeelte van mijn route. Maar`hier aangekomen ligt er gelukkig genoeg.

Mijn spullen die opgeslagen waren in een (duur) hotel, heb ik uiteindelijk na weer lang wachten op 17 en 18 November met een nieuwe kiepwagen naar Omsukchan kunnen vervoeren. De reis duurde erg lang omdat na zware sneeuwval de vrachtwagens een berg niet meer op kwamen. Het duurde erg lang voordat er steentjes over de weg werden gestrooid en de file weer op gang kwam.

Aangekomen heb ik nog aan mijn spullen gewerkt.

Helaas blijf ik pech houden. Een tas met mijn fotocamera en een PET fles met benzine is verplaatst en op een of andere manier is er een gat in de PET fles gekomen en is zijn lichtmeter en mijn mechanische camera onherstelbaar beschadigt.

Ook is tijdens een test een van mijn koolstof wandelstokken doormidden gebroken. Dat gebeurde op zeer ongelukkige wijze, de stok lag op de slee, ook de rugzak, die pak ik en ik heb niet in de gaten dat de stok aan de rugzak blijft hangen en in een keer hoor ik kkkkkrrrrrr…
Na`een zeer slechte nacht heb ik vandaag de stok gerepareerd met een metalen staaf en ik moet maar kijken hoe lang het blijft zitten.

Ook heb ik geprobeerd om mijn bagage te wegen op een weegschaal (made in China), maar dat lukte niet, als ik er op ging staan liep de schijf vast. Maar ik weet wel dat het totaal gewicht wat ik voort moet trekken veel te zwaar is en veel meer is dan voor de meest extreme zuidpoolexpedities gebruikelijk is.

Hoe lang ik het vol hou, dat zal moeten blijken...

Waarschijnlijk zal ik in etappes moeten gaan reizen (deel wegbrengen en dan terug voor een volgende deel), al heb ik daar natuurlijk heel slechte ervaringen mee opgedaan. 

Na het verzenden van deze mail zal ik van start gaan en vertrek ik naar de "wildernis", onderweg kom ik nog langs een aantal dorpen en de eerste echte "bewoonde" wereld zal Anadyr zijn. Daar zal ik waarschijnlijk wel een aantal maanden over doen.

Feit is echter dat ik verder ga met het zwaarste, moeilijkste en gevaarlijkste deel van mijn reis: het aankomende winterse gedeelte.

In de tussentijd zullen jullie op de hoogte gehouden worden via mijn moeder Marian, Joke en Dennis. Vanzelfsprekend kan ik in die periode niet e-mailen en evt. vragen kunnen jullie via crossingcontinents@yahoo.com stellen.

Zij zullen die dan proberen te beantwoorden.

Ik wens jullie het allerbeste toe en tot later!